Zespół utworzony z dziecięcych marzeń i pasji Andrzeja Kieruzalskiego w 1952 roku w Warszawie. Okrzyknięty „najweselszym teatrem podwórek”, którego popularność zaczęła rosnąć, a chętnych do współpracy przybywać. Dało to początek Zespołowi, który po wielu latach liczy kilkanaście tysięcy wychowanków, a co roku pojawiają się nowi, którym Gawęda stwarza szansę rozwoju “wychowania przez sztukę i w kontakcię z nią”. Ale jednocześnie każdemu kandydatowi stawia się wymagania, może nie od razu artystyczne, ale pewnie od nich jeszcze ważniejsze: związane ze sposobem bycia, kulturą osobistą, współżyciem w Zespole.
“Moja Gawęda narodziła się 13 października 1952 roku w Domu Harcerza na warszawskiej Pradze. To tam przy ulicy Siedleckiej – jako student ASP – z gromadką trzynaściorga dzieci zacząłem pracę nad sztuką Marii Kownackiej “O Żaczku Szkolaczku i o Sowizdrzale” nawet nie zdając sobie sprawy, że w ten sposób rozpoczynam historię najstarszego dziecięco – młodzieżowego zespołu artystycznego, który zafascynował swym niepowtarzalnym stylem nie tylko całą Europę, ale i prawie cały świat.”
A otaczające to wszystko własne, stworzone przez lata, tradycje i obrzędy – które wyrosły z tradycji harcerskiej, wspólna praca nad przygotowaniem każdego elementu widowiska, za które każdy czuje się odpowiedzialny – wszystko to składa się na niepowtarzalną atmosferę najkrócej oddaną stwierdzeniem: że Gawęda to nie tylko przygoda ze sztuką, ale to także „sposób na życie”.
Tak powstała Gawęda, która wielokrotnie zmieniała swój wyraz artystyczny. Powoli odchodziła od zabawy w teatrzyk lalkowy fascynując się inscenizacją piosenek, grą rekwizytów i masek oraz estradowym popisem rewiowych przebojów, zawsze jednak pozostając wierna dziecięco – młodzieżowemu charakterowi Zespołu. Nadało to Gawędzie swoisty i niepowtarzalny urok, który pozyskał ogromną rzeszę zwolenników w Polsce i na całym świecie.
Gawęda ma ponad szesnaście tysięcy wychowanków, a wśród nich wielu znanych w świecie artystycznym, m.in. Wiktoria Gąsiewska (lauretka I edycji programu “Dance Dance Dance”), oraz Marek Kościkiewicz (założyciel Zespołu De Mono).
za; Gawęda.waw.pl