12 lat temu zmarła Halina Skibniewska, architekt, projektantka m.in. osiedla Sady Żoliborskie

Halina Skibniewska urodziła się 10 stycznia 1921r. Zmarła 20 kwietnia 2011 r. pozostawiając po sobie najpiękniejsze warszawskie osiedla mieszkaniowe PRL-u, m.in.: Sady Żoliborskie i Osiedle Szwoleżerów. Swoje życie zawodowe, działalność naukową i polityczną skoncentrowała na społecznej funkcji obiektów mieszkalnych i ekologii miasta. Interesowała się zagadnieniem dostosowywania obiektów mieszkalnych do potrzeb osób niepełnosprawnych. W swoich pracach stosowała zasadę projektowania interdyscyplinarnego – uwzględniała w nim współzależności uwarunkowań społecznych, ekologicznych, kulturowych i krajobrazowych.

Rys biograficzny

Architektka należy do pokolenia, które wyrastało w kręgu problemów społecznych nurtujących postępową inteligencję lat 30., w „żoliborskim” środowisku Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Jej początki zawodowe były związane z konspiracyjną Pracownią Architektoniczną i Urbanistyczną, z ożywionymi dyskusjami na temat idei osiedla społecznego. Była członkiem Organizacji Pomocy Żydom „Żegota”. Aresztowana w warszawskim getcie, brutalnie pobita, za akt odwagi zapłaciła trwałą utratą zdrowia.

Po wojnie, w 1948 r. ukończyła studia architektoniczne na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, gdzie od 1971 r. wykładała jako doktor, a niedługo później w 1975 r. została profesorem.

Po wojnie, w 1948 r. ukończyła studia architektoniczne na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, gdzie od 1971 r. wykładała jako doktor, a niedługo później w 1975 r. została profesorem.

Prace

Swoją pracę projektową rozpoczęła tuż przed ukończeniem studiów. Od 1946 r. była projektanktą w pracowni architektonicznej Romualda Gutta (współtworzyła m.in. gmach GUS w Warszawie, przebudowę sal redutowych i Teatru Narodowego w Warszawie), w latach 1958-1965 w pracowni autorskiej WSM, w latach 1965-1975 w PBM Centrum, w latach 1975-1986 w BPN Inwestprojekt.

Pierwsze jej duże i samodzielne dzieło, Osiedle WSM Sady Żoliborskie, powstało w latach 1958-1972 (I etap realizacji: 1960-1963). Projekt został poprzedzony wnikliwymi studiami nad dostosowaniem mieszkań do zróżnicowanych i zmiennych potrzeb rodziny. Osiedle powszechnie uznawane jest za jeden z najlepszych zespołów mieszkaniowych wzniesionych w powojennej Polsce. Architektka wykorzystała teren sadów, nie pozwalając na wycięcie drzew. Modernistyczne, białe bryły budynków harmonijnie wtapiają się w isteniejącą zieleń. Natomiast surowemu funkcjonalizmowi został nadany indywidualny rys, tak aby mieszkańcy czuli przynależność do swego osiedla. Umiejętnie wykorzystana zieleń, układ architektoniczno-funkcjonalny oraz dbałość detal czynią zespół wyjątkowym na tle pozostałych osiedli z tego czasu (…).”

za; SARPEM

Halina Skibniewska na Sadach Żoliborskich, 1965, fot. Marian Sokołowski/PAP

Portal Warszawski