Wspaniała wiadomość! Ogród Klasztoru Mniszek Bosych przy ul. Wolskiej 27/29 zabytkiem

Mniszki Bose Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel są wspólnotą kontemplacyjną, klauzurową; jako mniszki karmelitanki bose są powołane do modlitwy za wszystkich ludzi: za kapłanów, za poszukujących, zagubionych, cierpiących, za cały świat. Żyją w ukryciu ścisłej klauzury, w Kościele i dla Kościoła. Takie jest i to miejsce od wieków.

Niepodważalne wartości historyczne, artystyczne i naukowowe założenia

Ogród przy ul. Wolskiej stanowi ostatni zachowany ślad po pierwotnym zagospodarowaniu dzisiejszej dzielnicy Woli. Po 1780 r. grunty na obszarze pomiędzy obecnymi ul. Wolską, Młynarską i Karolkową, która rozgraniczała tereny należące do miasta i wsi Wola Wielka, zakupił warszawski bankier i przedsiębiorca Karol Schultz. Uregulował wtedy też odcinek drogi pomiędzy ulicami Przyokopową i Wolską jako granicę swych dóbr, zwanych Karolinem lub Karolową Wolą. W południowej części dóbr w 1787 r. założył rezydencję otoczoną ogrodem z stawem i wyspą, część środkową zajmowały sad, folwark i cegielnia z domami mieszkalnymi (tzw. kolonia Szultza), zaś w skrajnej, północnej części znajdował się budynek browaru z niezagospodarowanym obszarem po zachodniej stronie. W 1792 r. północną część dóbr wolskich, obejmującą teren browaru, nabył Jan Chryzostom Biernacki. W latach 1850-60 jego wnuk – Adam Biernacki, wybudował w tym miejscu klasycystyczny pałacyk projektu Józefa Orłowskiego z ogrodem na jego tyłach.

Pierwotny, utrwalony na archiwalnych mapach z lat 1896-1906 układ ogrodu posiadał cechy powstających w tym czasie modnych parków krajobrazowych czy romantycznych, które wytworzyły się na kanwie założeń angielskich o swobodnym układzie. Historyczną posesję pałacyku Biernackich podzielić można było na 3 strefy: północną z pałacem z półkolistym podjazdem, środkową z ogrodem z systemem nieregularnych ścieżek i swobodnie rozplanowaną roślinnością oraz południową, wydzieloną poprzeczną ścieżką, o nieznanym sposobie zagospodarowania.

W 1920 r. nieruchomość stała się własnością ostatniej z rodu Biernackich – Celestyny, która wschodnią część dóbr przekazała zakonowi redemptorystów, zaś działkę z pałacykiem i ogrodem przekazała w 1929 r. Archidiecezji Warszawskiej. Podczas okupacji władze kościelne zdecydowały w 1941 r. sprowadzić do pałacyku sześć sióstr z lwowskiego klasztoru karmelitanek bosych. W trakcie powstania warszawskiego pałacyk został zdewastowany i spalony, a przylegający do niego ogród stał się miejscem masowych mordów dokonywanych przez hitlerowców na okolicznej ludności cywilnej, w czasie których zamordowanych zostało ok. 3200 osób co upamiętnia Tablica Tchorka umieszczona na frontowej ścianie budynku.

Po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego MWKZ podjął decyzję o wpisie do rejestru zabytków Ogrodu Klasztoru Karmelitanek Bosych uzasadniając ją niepodważalnymi wartościami historycznymi, artystycznymi i naukowymi założenia.

zdj. Kinga Lipke-Żurek, WUOZ w Warszawie