124 lata temu odsłonięto pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie

Uroczystość odbyła się w 100. rocznicę urodzin poety. Neoklasycystyczny pomnik, zaprojektowany przez Cypriana Godebskiego, stanął na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Cokół wykonany był z granitu włoskiego, a postać o wysokości 4,5 metra odlana została we Włoszech.

Rys historyczny

Pomysł uczczenia wieszcza przez wzniesienie pomnika pojawił się na łamach pisma „Głos” w 1897 roku. Został entuzjastycznie przyjęty przez Henryka Sienkiewicza, który zaangażował się w prace organizacyjne. Uzyskano od władz carskich zezwolenie na postawienie pomnika i przeprowadzenie zbiórki publicznej. Powołano Społeczny Komitet Budowy z księciem Michałem Radziwiłłem jako przewodniczącym, Henrykiem Sienkiewiczem – wiceprzewodniczącym i Zygmuntem Wasilewskim – sekretarzem.

Nie rozpisano konkursu na projekt pomnika, bo było na to zbyt mało czasu – zamierzano zdążyć na rocznicę urodzin poety. Rzeźbę, na zlecenie Społecznego Komitetu Budowy wykonał Cyprian Godebski. Figura została odlana w brązie, w pracowni Lippiego w Pistoi. Na cokole stoi Adam Mickiewicza w surducie, z zarzuconym na ramię płaszczem i prawą dłonią położoną na sercu. Fabryka Norblina zbudowała granitowe schody i tarasy a ogrodzenie – kutą w żelazie, ozdobioną motywami roślinnymi kratę, wykonała warszawska firma Zielezińskiego. Artystyczne ogrodzenie i latarnie zaprojektował Zenon Chrzanowski. Na pomniku umieszczono tablicę z napisem: „Adamowi Mickiewiczowi – Rodacy 1898”.

Uroczystość odsłonięcia pomnika przebiegła – na żądanie władz carskich – w milczeniu, bez przemówień. Na koniec orkiestra wykonała Poloneza z opery „Halka” Stanisława Moniuszki.

za; Historia, Interia

Portal Warszawski