Budynek UM im. Fryderyka Chopina przy ul. Okólnik 2 w rejestrze zabytków!

     Podjąłem decyzję o wpisaniu do rejestru zabytków budynku Akademii Muzycznej, ob. Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina, wzniesionego w latach 1959-1966, wg projektu architektów: Witolda Benedek, Stanisława Niewiadomskiego, Władysława Strumiłły oraz – na etapie konkursu i projektu wstępnego – Stefana Sienickiego, położonego przy ul. Okólnik 2 w Warszawie, z uwagi na zachowane wartości artystyczne, historyczne i naukowe – pisze na stronie prof. Jakub Lewicki. Wojewódzki Konserwator Zabytków

   Budynek Uniwersytetu Muzycznego przy ul. Okólnik 2 w Warszawie stanowi wybitny przykład powojennej architektury modernistycznej. Koncepcja architektoniczna, nagrodzona w konkursie architektonicznym w 1955 r., zdecydowanie wyprzedzała ówczesne trendy w polskim budownictwie publicznym. Budynek łączyć miał funkcję uczelni z przestrzenią koncertową, co znalazło odzwierciedlenie w jego układzie funkcjonalno-przestrzennym. Na potrzeby otwartych dla publiczności koncertów przewidziano kilka pomieszczeń. Były to: główna Sala koncertowa, Sala kameralna im. H. Melcera, Studio operowe ob. Sala operowa im. St. Moniuszki oraz audytorium przedmiotów zbiorowych, ob. Sala audytoryjno-kinowa im. Karola Szymanowskiego. Pod dziedzińcem budynku zlokalizowano natomiast dwupoziomowe profesjonalne studia nagraniowe S1, S2 i S3 wraz z zapleczem technicznym koniecznym do ich obsługi.

     Zaprojektowany wystrój wnętrz d. Akademii Muzycznej charakteryzował się spójną formą. Podstawowa gama kolorystyczna ograniczona została do bieli i czerni zestawionych z drewnem w kolorze jesionu (ciepłego brązu). Wnętrza budynku zostały opracowane w taki sposób, aby podkreślić kwestie funkcjonalne i uwydatnić gradację relacji pomiędzy poszczególnymi pomieszczeniami. Efekt ten uzyskano „dając pomieszczeniom ‘przejściowym’ i pomocniczym tynk, pomieszczeniom z ‘dźwiękiem żywym’ drewno, pomieszczeniom z ‘dźwiękiem odtwarzanym’ białe płyty perforowane”.

    Szczególny wyraz artystyczny uzyskała Sala koncertowa. Zastosowane materiały i rozwiązania, podporządkowane w pierwszym rzędzie wymogom akustycznym, zostały starannie przemyślane pod kątem wizualnym. Niewątpliwą wartość artystyczną posiada reprezentacyjny hol wraz z owalną klatką schodową. Jej monolityczna konstrukcja została przełamana poprzez zastosowanie jasnej okładziny i wprowadzenie czarnej, graficznej barierki, która dzięki płynnej linii i niemal całkowitemu przeszkleniu klatki schodowej daje wrażenie atektoniczności.

Wartości historyczne budynku wynikają zarówno z dziejów instytucji, której początki sięgają XIX w., jak i procesu realizacji siedziby uczelni. Uczelnia na trwałe wpisała się w historię polskiej muzyki, a do jej absolwentów należy kilka pokoleń wybitnych kompozytorów i instrumentalistów. Projekt uczelni muzycznej stanowił realizację oczekiwań środowiska muzycznego i miał charakter prestiżowy na skalę państwa. Przedmiotowy gmach stanowi również świadectwo przemian dokonujących się w dziedzinie muzyki, co znalazło odzwierciedlenie w programie użytkowym uczelni. O wartości naukowej budynku świadczy także jego forma architektoniczna, technologia wykonania oraz użyte materiały. Zaproponowana w projekcie konkursowym bryła budynku i rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne są przyczynkiem do badań nad polską architekturą modernistyczną w drugiej połowie XX w.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

MZKZ