Obrazy ze zbiorów Wizytek gotowe do restauracji. Jeden z nich namalował wybitny włoski malarz!

Siostry wizytki przybyły do Warszawy w 1654 roku, w wyniku starań Ludwiki Marii Gonzagi, królowej Polski, żony dwóch kolejnych władców: Władysława IV i Jana Kazimierza. Wiele dzieł sztuki zostało ofiarowanych wizytkom przez parę królewska w dużej mierze też przez Jana Kazimierza po swojej abdykacji, ale również przez kolejnych władców, ich rodziny i darczyńców zakonu. W taki sposób we wnętrzach klasztoru reguły klauzurowej została zgromadzona unikatowa kolekcja dzieł sztuki, licząca prawie 400 lat. Dzielne siostry wielokrotnie ratowały najcenniejsze eksponaty przed kolejnymi historycznymi zawieruchami od potopu szwedzkiego, poprzez wojny napoleońskie i XX wieku, po czasy współczesne. Dzięki temu w rejestrze zabytków ruchomych znajduje się 180 dzieł sztuki pochodzących z XVI-XIX w., a kolejne są w opracowywaniu.

Procaccini

Po wielu latach starań udało się uruchomić program badawczy realizowany przez Pracownię Konserwacji i Restauracji Malarstwa na Podłożach Ruchomych, kierowaną przez prof. Annę Dorotę Potocką z Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzień Sztuki Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie. Dzięki temu też Zakończył się kolejny etap prac przy 13 obrazach pochodzących ze zbiorów Zakonu Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie (wizytki).

Prowadzone prace obejmują 13 obrazów, w większości szkoły włoskiej. Dzięki badaniom udało się przypisać m.in. autorstwo obrazu „Złożenie do grobu” malarzowi szkoły bolońskiej Camillo Procacciniemu (1561-1629). Wcześniej obraz przypisywany był Janowi Reisnerowi, najprawdopodobniej jego darczyńcy i datowany na II poł XVII w. Po badaniach i konserwacji, obrazy będą poddawane pracom restauratorskim.

Camillo Procaccini urodzony w 1555 roku w rodzinie malarzy ( również jego ojciec, dwóch braci i siostrzeniec parało się tą profesją ) był płodnym malarzem i rysownikiem, pracującym w Bolonii i Mediolanie pod koniec XVI i na początku XVII wieku. Znany jest z obrazów religijnych utrzymanych w charakterystycznym dla Bolonii tego okresu manierystycznym stylu, malowanych zarówno w wielkim formacie do dekoracji licznych kościołów i klasztorów, jak i mniejszych kameralnych przeznaczonych zapewne do prywatnej dewocji. Do naszych czasów zachowało się około stu obrazów i fresków, jednak z literatury dowiadujemy się o wielu kolejnych zniszczonych lub utraconych. Procaccini malował na zamówienie, a jego bogaty dorobek wskazuje, że musiał mieć spory warsztat. Wychodziły z niego sceny starotestamentalne, ale również te ilustrujące Nowy Testament. Mimo, że na pewno musiał dostosowywać tematykę swych dzieł do wytycznych zleceniodawców, to jednak wyjątkowo często pojawiały się w jego twórczości dzieła dotyczące szczęśliwego okresu życia Maryi i Jezusa, jakby to właśnie te sielskie chwile były ulubionym czasem malarza. Poczynając od scen zwiastowania, nawiedzenie św. Elżbiety, narodzenia Chrystusa, adorujących jego żłób pasterzy i mędrców ze wschodu składających pokłon, poprzez zdecydowanie bardziej dramatyczną, ale jednocześnie malowniczą ucieczkę Świętej Rodziny do Egiptu, aż do symbolicznych scen adoracji Maryi i Dzieciątka przez różnych świętych, przedstawiał momenty, które mogły wywoływać uśmiech.

Jeden z jego obrazów Madonna z Dzieciątkiem Jezus i św. Janem Chrzcicielem można podziwiać w Muzeum Narodowym w Kielcach.

Prace finansowane są ze środków budżetu państwa, będących w dyspozycji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Madonna z Dzieciątkiem Jezus i św. Janem Chrzcicielem, Muzeum Narodowe w Kielcach

🟦 Pokornie prosimy o wsparcie, w tym świątecznym czasie, Portalu Warszawskiego, w pełni niezależnego stołecznego tytułu, który od lat walczy o zabytki Warszawy. Możesz nam się odwdzięczyć za naszą służbę i i postawić nam kawę: https://buycoffee.to/portalwarszawski

Lub skorzystać bezpośrednio z konta o numerze: 61102049000000890231388541

zdj. A. Śmigielska, WUOZ w Warszawie

O Procaccinim ze MN, Kielce