W dniach 19-25 lutego, na przedmieściu praskim, pod Białołęką i Grochowem, siły polskie zmierzyły się z armią carską liczącą około 59 tys. żołnierzy i 178 dział

W dniach 19-25 lutego, na przedmościu praskim, pod Białołęką i Grochowem siły polskie faktycznie dowodzone przez gen. Chłopickiego (formalnie naczelnym wodzem był książę Michał Radziwiłł), a liczące około 36 tys. żołnierzy i 114 dział, zmierzyły się z armią carską liczącą około 59 tys. żołnierzy i 178 dział. Głównym zadaniem strony polskiej była obrona Warszawy i uniemożliwienie Rosjanom przeprawy przez Wisłę.

25 lutego 1831 roku, zakończyła się najkrwawsza bitwa powstania listopadowego

25 lutego 1831 roku, zakończyła się najkrwawsza bitwa powstania listopadowego. Pod Grochowem Wojsko Polskie wydało walną bitwę rosyjskim siłom głównym feldmarszałka Iwana Dybicza. Po zwycięskich dla Polaków starciach pod Wawrem i Białołęką, feldmarszałek Dybicz zdecydował się na rzucenie sił głównych do natarcia przeciw centrum polskiego ugrupowania. Najbardziej wysuniętą pozycją był mały zagajnik olchowy pod wsią Grochów, którego bronił 4. Pułk Piechoty Liniowej. Uporczywa obrona „Czwartaków” załamywała kolejne szturmy Rosjan, a lasek przechodził wielokrotnie z rąk do rąk. Ta szczególnie zacięta walka przeszła do historii jako bój o Olszynkę Grochowską.

 

 


 


 

Bitwa pod Nową Wsią (19 lutego 1831)

Po bitwie pod Stoczkiem korpus generała Józefa Dwernickiego (9 tys. szabel i bagnetów, 16 dział) przeszedł na lewy brzeg Wisły celem osłonięcia Warszawy przed rosyjskimi oddziałami generała Cypriana Kreutza (3600 szabel i bagnetów i 16 dział). W okolicach wsi (powiat kozienicki) starł się z jego strażą przednią. Szarże polskiej kawalerii przyniosły powodzenie i tylko zapadnięcie zmroku uratowało Rosjan od całkowitej klęski. Stracili jednak 200 ludzi i 3 działa; straty polskie wyniosły 63 rannych i zabitych.

Portal Warszawski

Przeczytaj również

Logotyp Portal Warszawski
Kontakt

Ostatnie atykuły