167 lat temu urodziła się Anna Maria Bilińska-Bohdanowiczowa herbu Sas, malarka

Anna Maria Bilińska-Bohdanowiczowa herbu Sas to malarka, jedna z najwybitniejszych artystek polskich w XIX wieku, przez wiele lat osiadła w Paryżu. Urodzona w 1857 w Złotopolu na Ukrainie, zmarła w 1893 w Warszawie.

Rys biograficzny

Była córką lekarza, który prowadził praktykę w Kijowie i w innych miejscowościach na Kijowszczyźnie. Już w dzieciństwie ujawnił się jej talent muzyczny i artystyczny. W czasie pobytu w Wiatce, w latach 1869-71 pierwszych lekcji rysunku udzielał jej Michał Elwiro Andriolli, twórca otwockich Świdermajerów, wspaniały artysta grafik, malarz.

Po przeniesieniu się rodziny do Warszawy, od 1875 przez dwa lata studiowała w konserwatorium muzycznym, a następnie zapisała się do prywatnej szkoły malarstwa prowadzonej przez Wojciecha Gersona. Na początku 1882 towarzyszyła chorej przyjaciółce, Klementynie Krassowskiej, w podróży zagranicznej; przebywała wówczas w Monachium, Salzburgu i Wiedniu, a także w północnych Włoszech. Wiele czasu poświęcała na zwiedzanie zabytków oraz muzeów i galerii sztuki współczesnej. W Monachium jej uwagę zwróciły obrazy Arnolda Böcklina, odwiedziła tam również pracownie polskich artystów: Wandalina Strzałeckiego, Aleksandra Świeszewskiego i Józefa Brandta. W Starej Pinakotece podziwiała dzieła Rembrandta, Rubensa i Murilla. W Wiedniu kopiowała w Akademii odlewy rzeźb Michała Anioła, Sansovina i Donatella. Tam poznała Wojciecha Grabowskiego, z którym związała się uczuciowo.

Paryż

W listopadzie 1882 wyjechała do Paryża i rozpoczęła studia w Académie Julian. Kształciła się w pracowni dla kobiet pod kierunkiem Rodolphe’a Juliana i Tony’ego Roberta-Fleury. W 1883 zapisała się też do pracowni Oliviera Mersona. Jej szkolne prace cieszyły się uznaniem profesorów, już w 1883 uzyskała drugą nagrodę w konkursie organizowanym w Académie Julian. Rok później debiutowała na Salonie paryskim rysunkiem przedstawiającym portret kobiety, a w 1885 otrzymała „mention honorable” za rysunek węglem pokazany na wystawie Noir et Blanc.

 

Międzynarodowa kariera

Międzynarodową sławę, ugruntowaną doskonałymi recenzjami w prasie światowej, przyniósł Bilińskiej „Autoportret”, nagrodzony złotym medalem na Salonie 1887 i srebrnym na Wystawie Światowej w Paryżu w 1889 (wówczas uzyskała też prawo wystawiania „hors concours”). W tym okresie cieszyła się ogromnym uznaniem i powodzeniem, przede wszystkim jako portrecistka. W 1890 uzyskała złoty medal na wystawie w The Royal Academy w Londynie, a w 1891 również złoty medal na międzynarodowej wystawie sztuki w Berlinie. Wielokrotnie uczestniczyła w paryskich Salonach, a także w prezentacjach organizowanych w Galerie Georges Petit i Galerie Desaix na Champs de Mars. Ponadto wystawiała swoje prace w Monachium (1882, 1890, 1892), Grenoble, Roanne, Londynie (1888) i w Stanach Zjednoczonych. W kraju jej obrazy były prezentowane w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych (od 1876) oraz w Salonie Aleksandra Krywulta (1880, 1890, również pośmiertnie: 1894, 1896, 1900), a także w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie (1883-1895). Anna Bilińska była pierwszą polską artystką, która zyskała sławę w najważniejszym naówczas centrum artystycznym Europy, jakim był Paryż drugiej połowy XIX w. Obdarzona wybitnym talentem, dzięki niezwykłej determinacji i świadomości swego artystycznego powołania była również pierwszą Polką, która uzyskała wykształcenie na profesjonalnym, akademickim poziomie. Niestety, ze skromnego ilościowo oeuvre artystki w zbiorach polskich zachowało się niewiele prac. Niewątpliwie duża część jej obrazów, zwłaszcza portretów, nadal pozostaje w kolekcjach prywatnych za granicą, niedostępnych szerszej publiczności.

za; Culture.pl

Portal Warszawski

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *