25 sierpnia 2002 r., w Rzymie, zmarła Karolina Lanckorońska, profesor historyk sztuki, wybitna znawczyni włoskiego Renesansu

Urodziła się 11 sierpnia 1898 w Buchberg k. Gars am Kamp w Dolnej Austrii w rodzie hrabiego Karola Lanckorońskiego i jego trzeciej żony Małgorzaty von Lichnowsky. W 1935 habilitowała się na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie na podstawie rozprawy: „Dekoracja malarska kościoła Il Gesù w Rzymie” i została zatrudniona jako kierownik Katedry Historii Sztuki na Wydziale Humanistycznym.

Rys biograficzny

Osobistość życia kulturalnego Polski przedwojennej, docent UJK we Lwowie, działaczka podziemia w czasie II wojny światowej i przedstawicielka Rady Głównej Opiekuńczej (RGO) we Wschodniej Małopolsce, więźniarka obozu w Ravensbrück, po wojnie działaczka Polonii we Włoszech, ofiarodawczyni kolekcji dzieł sztuki dla Zamku Królewskiego na Wawelu i w Warszawie (1994 r.).

Aresztowana w Stanisławowie 12 maja 1943 przez mordercę Profesorów Lwowskich Hansa Krügera, więziona była w Stanisławowie i Lwowie, następnie w Berlinie i w Ravensbrück. Skazana przez Niemców na karę śmierci, została wypuszczona na wolność staraniem MCK 5 kwietnia 1945.

Po wojnie zamieszkała w Rzymie, gdzie współtworzyła Polski Instytut Historyczny (1945). Do jego powstania przyczyniła się także finansowo, sama stanęła na czele Instytutu jako dyrektor. W ramach Instytutu zainicjowała wydawanie czasopism „Antemurale” (rocznik, 1954-1982, 30 tomów), „Elementa ad fontium editiones” (do 1987, 75 tomów), „Acta Nuntiaturae Poloniae” (od 1990), upowszechniających ważne źródła dotyczące historii Polski (m.in. dziejów nuncjatury apostolskiej w Polsce).

Mecenas sztuki

Założyła Fundusz im. Karola Lanckorońskiego (od 1967 pod nazwą Fundacja Lanckorońskich z Brzezia z siedzibą w szwajcarskim Fryburgu i w Londynie), wspierający zarówno polskie instytucje emigracyjne (m.in. założony i kierowany przez nią Polski Instytut Historyczny w Rzymie, Biblioteka Polska w Paryżu) i krajowe (głównie biblioteki uniwersyteckie), jak i odbiorców indywidualnych (stypendia dla polskich naukowców przygotowujących rozprawy doktorskie i habilitacyjne poza krajem, współfinansowanie leków dla pracowników Uniwersytetu Jagiellońskiego i inne).


Karolina Lanckorońska w liście do Prezydenta Polski Lecha Wałęsy podkreśliła, że do Warszawy przekazano;

przede wszystkim obrazy z galerii króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W tej grupie są dwa portrety Rembrandta. Na Wawel przekazany zostaje namiot turecki, który tradycja rodzinna łączy z Odsieczą Wiedeńską oraz obrazy. 76 z nich – to dzieła, powstałe we Włoszech w okresie od XIV do XVI wieku. Wszystkie one zostały zgromadzone przez Karola Lanckorońskiego.


Kontynuowała także na emigracji pracę naukową, pozostając aktywną do późnych lat życia. W połowie lat 50. prowadziła badania domniemanego grobowca Bolesława Śmiałego w Ossiach w Karyntii. W 1990 została przyjęta w poczet członków PAU. Nadano jej doktoraty honorowe m.in. Uniwersytetu Jagiellońskiego (1983), Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie (1988), Uniwersytetu Wrocławskiego (1990). Z okazji 100. rocznicy urodzin otrzymała z rąk Jana Pawła II Krzyż Komandorski Orderu św. Grzegorza Wielkiego z Gwiazdą.

za; binek.pl

Portal Warszawski

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *