14 lipca 1844 rozpoczęto budowę Dworca Wiedeńskiego w Warszawie

Były dworzec kolejowy w Warszawie. Był budowany od 14 lipca 1844 do 14 czerwca 1845 dla Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, według projektu Henryka Marconiego. Był położony na rogu Alei Jerozolimskich i ulicy Marszałkowskiej. 14 czerwca 1845 dokonano otwarcia drogi dworca i pierwszego odcinka linii kolejowej.

Rys historyczny

Na początku XX wieku dworzec został rozbudowany o nowy budynek dla przyjezdnych, a w okresie międzywojennym rozebrany w związku z budową warszawskiej linii średnicowej. Zastąpił go zupełnie nowy budynek Dworca Głównego, który zaczęto budować w 1932 r., jednak pozostał on niedokończony i został ostatecznie zburzony w 1944 r. przez Niemców, po upadku powstania warszawskiego.

 

 

Pomysłodawcą budowy Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej był hr. Henryk Łubieński, wiceprezes Banku Polskiego. Kolej miała pomóc w rozwoju produkcji zakładów przemysłowych Zagłębia. Początkowo rozważano trakcję konną, ale zdecydowano się na parowozy. Pierwszy oficjalny przejazd linią odbył się 14 czerwca 1845 roku. Obejmował odcinek od Warszawy do Grodziska Mazowieckiego. Do granicy Królestwa Polskiego, w Maczkach, po raz pierwszy pociąg dojechał w 1848 roku. Aby dojechać do Wiednia, należało się przesiąść cztery razy.

Kolej od początku cieszyła się dużym zainteresowaniem publiczności. Można było podróżować w wagonach czterech klas. Pierwsza oferowała komfortowo wyposażone przedziały dla kilku osób. W drugiej w jednym przedziale mieściło się więcej osób. W trzeciej podróżni siadali na drewnianych ławach w wagonie bez przedziałów. Wybierając podróż czwartą klasą, pasażerowie musieli usiąść na podłodze. Siłę pociągową zapewniały parowozy produkcji angielskiej i niemieckiej, początkowo opalane drewnem, a później już węglem.

W Warszawie pociągi ruszały z Dworca Wiedeńskiego. Dworzec został zaprojektowany przez Henryka Marconiego i wybudowany w latach 1844-45. Stanął wzdłuż Alei Jerozolimskich. Był to bardzo długi, 162-metrowy budynek. Rozciągał się od ul. Marszałkowskiej do wylotu ul. Poznańskiej. Na obu końcach dworca stały wieże. Z głównym korpusem były połączone odcinkami murów. Mówiono, że architekt ukształtował dworzec na podobieństwo dwóch lokomotyw sczepionych tyłami z centralnym tendrem, czyli wagonem do przewozu opału i wody do kotła. Jednocześnie środkowy korpus dworca wyraźnie nawiązywał do wczesnorenesansowych pałaców rodem z Florencji czy Rzymu. W budynku znajdowała się hala kasowa, bagażownia, biura zarządu oraz salon dla VIP-ów. Podróżni mogli także skorzystać z poczekalni, restauracji i bufetów – w zależności od klasy biletu, który posiadali.

Ze względu na rosnący ruch pociągowy dworzec wymagał rozbudowy. Najpierw dostawiono do istniejącego korpusu parterowe pawilony. Następnie wybudowano nowe dworce: Przyjazdowy, zwany później Głównym, Odjazdowy i właściwy Dworzec Główny. Po uruchomieniu Dworca Głównego – w latach trzydziestych – częściowo rozebrano Dworzec Wiedeński. W czasie II wojny światowej w Dworzec uderzyły bomby, w wyniku czego został całkowicie wyburzony. (edukacjamedialna.edu.pl)

Portal Warszawski

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *